dikke pech

Gisteravond:
Maarten komt iets eerder thuis van voetbal. Hij tikt op het raam. Ik doe open, zie een blauw oog en een ongelukkige blik. Maarten vertelt dat hij "onderuit is geschoffeld" door iemand op het veld. Ik denk in eerste instantie nog: o, wat een dik blauw oog! Maar dan vertelt hij dat hij last heeft van zijn linkerhand en rechterarm. Even later besluiten we de huisartsenpost te bellen om toch maar even naar zijn rechterarm te kijken. Mijn vader brengt hem. Een uur later word ik gebeld door mijn vader vanuit het ziekenhuis dat het zo nog wel minstens een uur kan duren. Maarten krijgt steeds meer pijn en valt soms bijna flauw. Er gaan rontgenfoto's gemaakt worden. "Dus ga maar slapen", zegt hij. Ik probeer te gaan slapen, maar ben natuurlijk heel erg benieuwd wat er aan de hand is.
Om één uur 's nachts hoor ik de deur, maarten is thuis. Wat blijkt: zijn linkerduim is uit de kom en gebroken. Zijn rechterarm is op twee plaatsen bij de elleboog gebroken. De linkerduim moet geopereerd worden. Wij weten nu dat dit vrijdag gaat gebeuren.

Vandaag:
Maarten is thuis. Hij kan niets tot weinig zelf. Ik moet hem helpen met aankleden, eten, drinken, ga zo maar door. Wat wel is gelukt, is het eten van stukjes mango tussen twee vingers. Ook kan hij krant lezen en drinken uit een beker met een rietje. Hiernaast een foto om het te bewijzen.

We zijn benieuwd hoe dit afloopt. Gelukkig zijn er veel mensen in onze omgeving die willen oppassen of helpen. We zijn gezegend!

Update: net thuis uit het ziekenhuis. Operatie uit het boekje. Linkerhand is nu wel pijnlijk en uitgeschakeld, maar rechts is inmiddels in staat om te typen en eten. Drinken gaat door een rietje. Maar alles met een beetje gewicht, of wat kracht kost, is nog een brug te ver. Maar we gaan vooruit! 7 September gaat de dokter er weer naar kijken, dan weten we meer.