Net als papa...

Herfstberichten

Ha, het is herfst! Tijd om er nog één keer met z'n drietjes op uit te trekken - nu het nog kan.

Weet je dit plaatje nog? Dat was herfst 2007, Esch-sur-sure. In ons favoriete herfst-vakantieland: Luxemburg. Nu wij de blaadjes achter ons huis weer serieus van kleur zagen verschieten, begon het meteen weer te kriebelen. Even zoeken naar een mooi chaletje, et voilà: het midweekje was alweer geboekt. Een fijn vooruitzicht.

Ook maakten we alweer kennis met de keerzijde van de herfst: kuchjes, snotneuzen, belabberdheden enzo. Vooral Lisanne heeft er last van. Op naar de drogist voor een hoestdrankje. 'Is ze moeilijk met innemen?' Nee, ze eet en drinkt alles. 'Anders hebben we druppels, voor door het drinken'. Nee, doe maar de gewone. Lisanne nam nieuwsgierig een flinke slok, trok een vies gezicht, greep met haar handjes in haar mond: 'bah, vies!'. Een paar dagen en veel creativiteit later hebben we met veel pijn en moeite de nodige milliliters in haar keel gekregen, maar doe volgende keer tóch maar de druppels...

Gisteren nog een mooi momentje beleefd met Lisanne. Ik bracht verslag uit over de korte preek van Aart over avondmaal: het beeld van een Joodse jongen die zijn oog heeft laten vallen op een mooie vrouw, met wie hij wil trouwen. De vaders overleggen, worden het eens, drinken een beker wijn als teken van éénheid. Vader neemt de beker mee, zoon drinkt ook, neemt hem weer mee naar aanstaande bruid. 'Ik heb vurig begeerd deze beker met je te drinken.' (Lukas 22, ja) Als zij uit de beker drinkt, zegt ze daarmee 'ja'. [Ook mooi: de jongen zegt daarna 'ik ga een huis voor je bouwen, daarna kom ik terug om je te halen'. Inderdaad: Johannes 14.] Maar goed, ik vertel dit verhaal dus, aan Jantine en Lisanne. Ik zeg erbij dat Jezus zo dus ook de beker aan ons geeft. Lisanne heeft een beker drinken voor zich staan, neemt een paar flinke slokken, zet de beker neer en verklaard: 'Nu ben ik getrouwd met Jezus!'. Super toch?

Met 'onze' zwangerschap gaat het prima. Woensdag zijn 'we' alweer 30 weken. We kunnen de baby goed voelen, én een beetje zíen bewegen. Komende zaterdag doen we mee aan de open-huizen-route van de NVM, in de hoop kijkers te krijgen voor ons huis. Zie funda, zoek op appartementen in Ede op het bekende adres.

Intussen aan het botten-en-pezen-front: mijn rechterarm gaat goed vooruit, hoewel langzaam, toch zeker. Over een maand zou ik pijnvrij moeten zijn en alle bewegingen weer moeten kunnen maken. De duim gaat voor mijn gevoel soms meer langzaam dan vooruit, maar toch: langzaam vóóruit. Autorijden en gitaarspelen gaat voorlopig nog niet, maar piano spelen lukt alweer aardig: ik kan weer een heel octaaf maken. Vandaag weer bij de fysio geweest, en weer wat nieuwe oefeningen meegekregen, met elastiekjes enzo. Ik krijg er zo langzamerhand een dagtaak aan...

second opinion

Maarten had vrijdag een second opinion bij de Hand Clinic in amsterdam. Om te kijken naar zijn duim en te bespreken hoe volgens hen het revalidatieproces verder kan gaan. De arts daar was het niet eens met de analyse dat de pees over de schroef heen loopt. De pees zit verkleefd in het littekenweefsel. Dit betekent dat Maarten juist moet revalideren en niet bang hoeft te zijn dat de pees knapt. Deze loopt namelijk gewoon netjes langs de schroef. Dat is natuurlijk een opluchting, want dat betekent dat Maarten niet bang hoeft te zijn dat hij teveel of te weinig belast. Nog een extra oefening meegekregen voor zijn duim. De operatie is dus goed geslaagd, ze hebben het plaatje en de schroef goed aangebracht. Opluchting dus.

lisanne zingt!

tegenvaller

Vorige week schreven we dat het de goede kant op gaat. Dit is ook zo, maar er zijn toch wat belemmeringen. Vorige week donderdag is maarten bij de fysio geweest. Deze maakte zich wat zorgen om de duim, aangezien die nog niet naar wens beweegt. Maarten maakte zich daar zelf ook al zorgen over. De fysio vond het zo zorgelijk dat maarten de volgende voor een echo naar het ziekenhuis moest.
In het ziekenhuis bleek op de echo dat de pees over de ingebrachte schroef heen loopt. Hier werden verder geen conclusies aan verbonden, we zouden er maandag meer over horen.
Gisteren zijn we naar het handenspreekuur geweest, waar we overleg hebben gehad. Doordat de pees over de schroef heen loopt, is de kans op scheuren van de pees aanwezig. Het is dus balanceren tussen de duim bewegen en rustig aan doen. De pees mag niet scheuren, mar als je het teveel belast kan dit wel gebeuren. Daarentegen moet je het blijven bewegen omdat anders de boel vastgroeid. Best spannend dus...
De fysio heeft nog wat oefeningen meegegeven, een ander spalkje gemaakt en een velletje met syliconen die hij 's nachts op zijn duim moet leggen. Zo wordt de boel weekgemaakt waardoor het weefsel losser wordt.
Over twee weken wordt er een nieuwe foto gemaakt van de duim, om te kijken of het plaatje er al uit kan. Ze zijn het er over eens dat dit zo snel mogelijk moet gebeuren als de spieren en botten sterk genoeg zijn.

Vervelend, maar we hopen dat het nu snel beter gaat.

Verbetering

Even wat informatie over maarten zijn situatie.

Afgelopen maandag zijn we naar de plastisch chirurg geweest om het gips eraf te laten halen en evt. nieuw gips erop te laten zetten. Ook zou de arts even naar zijn arm kijken. De arts was erg positief over de operatie aan de duim, die was goed gelukt. hij moet nu proberen allebei de armen en handen weer te gaan bewegen. Dus geen gips. Om de rechterarm zit nu een soort steunkous en om de linkerduim zit een gipsspalk die hij ook af kan doen.

Sinds maandag kan maarten een stuk meer. Dit betekent dat hij zichzelf veel beter kan redden. Het kracht zetten gaat nog niet zo makkelijk, waardoor hij vooral lichte dingen kan tillen. Maar werken kan hij nu thuis, halve dagen. Hij heeft een opdracht van zijn baas waarbij hij veel radio moet luisteren en achter de computer werken. Maarten kan zelf zijn werktijden indelen. Vrijdag gaat hij een halve dag op kantoor werken. Kijken hoe dat gaat, ook het reizen met de trein.

Echt fijn dat het weer een stukje beter gaat! Ook voor mij (jantine) brengt het (lichamelijk) wat meer rust. Natuurlijk moet maarten nog rustig aan doen en niet teveel zijn armen en handen belasten. Maar zoals het er nu naar uit ziet, komt het helemaal goed.

dikke pech

Gisteravond:
Maarten komt iets eerder thuis van voetbal. Hij tikt op het raam. Ik doe open, zie een blauw oog en een ongelukkige blik. Maarten vertelt dat hij "onderuit is geschoffeld" door iemand op het veld. Ik denk in eerste instantie nog: o, wat een dik blauw oog! Maar dan vertelt hij dat hij last heeft van zijn linkerhand en rechterarm. Even later besluiten we de huisartsenpost te bellen om toch maar even naar zijn rechterarm te kijken. Mijn vader brengt hem. Een uur later word ik gebeld door mijn vader vanuit het ziekenhuis dat het zo nog wel minstens een uur kan duren. Maarten krijgt steeds meer pijn en valt soms bijna flauw. Er gaan rontgenfoto's gemaakt worden. "Dus ga maar slapen", zegt hij. Ik probeer te gaan slapen, maar ben natuurlijk heel erg benieuwd wat er aan de hand is.
Om één uur 's nachts hoor ik de deur, maarten is thuis. Wat blijkt: zijn linkerduim is uit de kom en gebroken. Zijn rechterarm is op twee plaatsen bij de elleboog gebroken. De linkerduim moet geopereerd worden. Wij weten nu dat dit vrijdag gaat gebeuren.

Vandaag:
Maarten is thuis. Hij kan niets tot weinig zelf. Ik moet hem helpen met aankleden, eten, drinken, ga zo maar door. Wat wel is gelukt, is het eten van stukjes mango tussen twee vingers. Ook kan hij krant lezen en drinken uit een beker met een rietje. Hiernaast een foto om het te bewijzen.

We zijn benieuwd hoe dit afloopt. Gelukkig zijn er veel mensen in onze omgeving die willen oppassen of helpen. We zijn gezegend!

Update: net thuis uit het ziekenhuis. Operatie uit het boekje. Linkerhand is nu wel pijnlijk en uitgeschakeld, maar rechts is inmiddels in staat om te typen en eten. Drinken gaat door een rietje. Maar alles met een beetje gewicht, of wat kracht kost, is nog een brug te ver. Maar we gaan vooruit! 7 September gaat de dokter er weer naar kijken, dan weten we meer.