Welkom in de wondere wereld van de familie Hagg!
Het is ons gelukt! We hebben een prachtig nieuw huis in ede! Wat een zegen! En voor een fijne prijs. We kunnen er half februari in.. We zijn zo blij!
We zijn in onderhandeling met de verkoper. Niet ons eerste droomhuisje. Maar goed ook, want deze bleek toch te duur... En bovendien hadden we daar toch wel heel veel handen aan vol.
Maar nu, een heel leuk huisje, waar we op aan het bieden zijn. We zijn nu dus officieel in onderhandeling. Spannend! Maar we komen er wel uit. We zijn echt heel enthousiast over dit huis!
Later meer...
Ons huis staat nu 3 maanden te koop. In deze tijd hebben wij drie kijkers gehad. Éen heeft geboden en met hem werden we het eens! Dus snel gegaan he? Het is natuurlijk nog niet helemaal rond, er moet nog het één en ander ondertekend en geregeld worden, maar we verwachten dat dit wel goed komt.
Nu gaan we bieden op een ander huis in ede. We hopen dat we hier ook uit komen, want het is echt een superhuisje!
We houden jullie op de hoogte...
Ha, het is herfst! Tijd om er nog één keer met z'n drietjes op uit te trekken - nu het nog kan.
Weet je dit plaatje nog? Dat was herfst 2007, Esch-sur-sure. In ons favoriete herfst-vakantieland: Luxemburg. Nu wij de blaadjes achter ons huis weer serieus van kleur zagen verschieten, begon het meteen weer te kriebelen. Even zoeken naar een mooi chaletje, et voilà: het midweekje was alweer geboekt. Een fijn vooruitzicht.
Ook maakten we alweer kennis met de keerzijde van de herfst: kuchjes, snotneuzen, belabberdheden enzo. Vooral Lisanne heeft er last van. Op naar de drogist voor een hoestdrankje. 'Is ze moeilijk met innemen?' Nee, ze eet en drinkt alles. 'Anders hebben we druppels, voor door het drinken'. Nee, doe maar de gewone. Lisanne nam nieuwsgierig een flinke slok, trok een vies gezicht, greep met haar handjes in haar mond: 'bah, vies!'. Een paar dagen en veel creativiteit later hebben we met veel pijn en moeite de nodige milliliters in haar keel gekregen, maar doe volgende keer tóch maar de druppels...
Gisteren nog een mooi momentje beleefd met Lisanne. Ik bracht verslag uit over de korte preek van Aart over avondmaal: het beeld van een Joodse jongen die zijn oog heeft laten vallen op een mooie vrouw, met wie hij wil trouwen. De vaders overleggen, worden het eens, drinken een beker wijn als teken van éénheid. Vader neemt de beker mee, zoon drinkt ook, neemt hem weer mee naar aanstaande bruid. 'Ik heb vurig begeerd deze beker met je te drinken.' (Lukas 22, ja) Als zij uit de beker drinkt, zegt ze daarmee 'ja'. [Ook mooi: de jongen zegt daarna 'ik ga een huis voor je bouwen, daarna kom ik terug om je te halen'. Inderdaad: Johannes 14.] Maar goed, ik vertel dit verhaal dus, aan Jantine en Lisanne. Ik zeg erbij dat Jezus zo dus ook de beker aan ons geeft. Lisanne heeft een beker drinken voor zich staan, neemt een paar flinke slokken, zet de beker neer en verklaard: 'Nu ben ik getrouwd met Jezus!'. Super toch?
Met 'onze' zwangerschap gaat het prima. Woensdag zijn 'we' alweer 30 weken. We kunnen de baby goed voelen, én een beetje zíen bewegen. Komende zaterdag doen we mee aan de open-huizen-route van de NVM, in de hoop kijkers te krijgen voor ons huis. Zie funda, zoek op appartementen in Ede op het bekende adres.
Intussen aan het botten-en-pezen-front: mijn rechterarm gaat goed vooruit, hoewel langzaam, toch zeker. Over een maand zou ik pijnvrij moeten zijn en alle bewegingen weer moeten kunnen maken. De duim gaat voor mijn gevoel soms meer langzaam dan vooruit, maar toch: langzaam vóóruit. Autorijden en gitaarspelen gaat voorlopig nog niet, maar piano spelen lukt alweer aardig: ik kan weer een heel octaaf maken. Vandaag weer bij de fysio geweest, en weer wat nieuwe oefeningen meegekregen, met elastiekjes enzo. Ik krijg er zo langzamerhand een dagtaak aan...
Maarten had vrijdag een second opinion bij de Hand Clinic in amsterdam. Om te kijken naar zijn duim en te bespreken hoe volgens hen het revalidatieproces verder kan gaan. De arts daar was het niet eens met de analyse dat de pees over de schroef heen loopt. De pees zit verkleefd in het littekenweefsel. Dit betekent dat Maarten juist moet revalideren en niet bang hoeft te zijn dat de pees knapt. Deze loopt namelijk gewoon netjes langs de schroef. Dat is natuurlijk een opluchting, want dat betekent dat Maarten niet bang hoeft te zijn dat hij teveel of te weinig belast. Nog een extra oefening meegekregen voor zijn duim. De operatie is dus goed geslaagd, ze hebben het plaatje en de schroef goed aangebracht. Opluchting dus.
